Królowa nie pozostawiła potomków, a kolejka chętnych do objęcia tronu jest długa. W „Knives Out” od Magic Box wspieramy dwóch pretendentów, których dzielimy z sąsiadami przy stole. Mamy więc wspólne interesy, ale każdy z naszych potencjalnych sojuszników może równie dobrze dogadać się z kimś innym. W tej niewielkiej grze karcianej autorstwa Eloia Pujadasa walka o sukcesję oznacza podglądanie postaci, zmienianie ich miejsc i wbijanie sztyletów — czasami także własnym kandydatom.

Rozgrywka
Między każdą parą graczy umieszczamy zakrytą kartę postaci, a dwie dodatkowe trafiają na środek stołu. Naszymi kandydatami są postacie leżące bezpośrednio po lewej i prawej stronie. Zgodnie z angielską instrukcją przed rozpoczęciem rozgrywki możemy je podejrzeć. Każda postać ma numer określający miejsce w linii sukcesji oraz liczbę serc wskazującą jej wytrzymałość.
Otrzymujemy po osiem kart intrygi. Na środku stołu powstaje również rząd początkowych akcji, liczący tyle kart, ilu jest uczestników. Rozgrywka trwa siedem rund, więc jednej karty z ręki ostatecznie nie wykorzystamy.

Na początku rundy wszyscy jednocześnie wybieramy kartę, a następnie ujawniamy swoje wybory. Liczby ustalają kolejność ruchów: zaczyna osoba z najniższą wartością. Jest tu jednak istotny szczegół — wykonujemy akcję z pierwszej dostępnej karty w rzędzie na stole. Zagraną kartą częściowo ją zakrywamy, zasłaniając numer. Po ruchach wszystkich uczestników odsłaniamy zagrane karty, które wyznaczą akcje dostępne w kolejnej rundzie.
Możemy dokładać sztylety, przenosić je między postaciami, podglądać kandydatów, odkrywać lub zakrywać ich karty oraz zamieniać je miejscami. Ta ostatnia możliwość dotyczy również postaci ze środka stołu. Zmieniają się zatem zarówno dostępne informacje, jak i to, komu w danej chwili kibicujemy.

Postacie pozostają w grze do samego końca, niezależnie od liczby zgromadzonych sztyletów. Dopiero po siódmej rundzie rozstrzygamy sukcesję. Najpierw każda zakryta postać pozbywa się jednego sztyletu i zostaje ujawniona. Następnie odpadają kandydaci mający co najmniej tyle sztyletów, ile serc. Spośród ocalałych tron obejmuje postać z najniższym numerem, a wygrywają obie siedzące przy niej osoby. Jeśli korona przypadnie komuś ze środka stołu, zwycięzców wśród graczy nie będzie.

Wrażenia
„Knives Out” kojarzy nam się z „Listem miłosnym”: mamy dworskie intrygi, ukryte postacie i dużo interakcji zamkniętej w niewielkiej grze karcianej. Tutaj najbardziej zainteresował nas jednak pomysł współdzielenia kandydatów. Każdy ma dwoje potencjalnych sojuszników, ale żadna z tych relacji nie daje pewności, że do końca będziemy działać razem.

Z sąsiadem po lewej możemy chronić jedną postać, lecz on ma również kandydata wspólnego z kolejną osobą. Jeśli tam dostrzeże większą szansę na zwycięstwo, nasze porozumienie może szybko stracić znaczenie. Powstaje ciekawy układ zależności: pomoc drugiemu graczowi może służyć nam obojgu, ale nie oznacza jeszcze, że opłaca się mu odwzajemnić przysługę. Właśnie te niepewne sojusze są dla nas największym atutem gry.
Drugim interesującym elementem jest sposób wybierania akcji. Nie wystarczy mieć na ręce kartę z potrzebnym symbolem. Trzeba spróbować zająć odpowiednie miejsce w kolejności ruchów, aby skorzystać z właściwej akcji na stole. Wybierając liczbę, zastanawiamy się więc nad zamiarami pozostałych uczestników. Jednocześnie zagrywana karta wpłynie na możliwości dostępne w następnej rundzie.

Nie mamy przy tym pełnej kontroli. Pozostali również próbują zdobyć akcje, które pasują do ich planów, a wszystkie wybory ujawniamy jednocześnie. Jest zatem miejsce na przewidywanie, ale również na dostosowanie się do sytuacji, która powstanie po odkryciu kart. To ciekawy mechanizm, szczególnie w połączeniu ze zmiennymi interesami graczy.
W naszych partiach wszystkie rodzaje akcji znajdowały zastosowanie. Ich przydatność zależała od tego, co chcieliśmy osiągnąć i ile wiedzieliśmy o postaciach. Najwięcej zamieszania wprowadzał spisek, pozwalający zamienić dwóch kandydatów miejscami. Ponieważ żetony sztyletów podróżują razem z kartą, taka zamiana przenosi zarówno szansę na koronę, jak i związane z nią problemy. Może też zmienić układ sojuszy, bo nagle wspieramy inną postać niż przed chwilą.

Pełna wiedza o sytuacji na stole nie jest łatwo dostępna. Część kandydatów pozostaje zakryta, a siedem rund szybko mija. Zdobywanie informacji konkuruje więc z działaniami, które pozwoliłyby je wykorzystać. Z tego powodu początkowe podejrzenie sąsiednich kart uważamy za bardzo ważną zasadę. Daje punkt zaczepienia do pierwszych decyzji i pozwala wiedzieć, o czyje przetrwanie właściwie walczymy.
Niestety właśnie tę informację pominięto w polskiej instrukcji. Graliśmy według angielskich zasad, a różnicę zauważyliśmy, gdy podczas partii sięgnęliśmy po polską wersję jako pomoc przy odczytywaniu akcji. Nie porównywaliśmy zatem obu sposobów rozgrywki, ale brak początkowej wiedzy o własnych kandydatach wyraźnie zmieniałby warunki podejmowania decyzji. Przy tak krótkiej grze to istotne pominięcie.

To zresztą niejedyna niejasność dotycząca wydania. Na naszym pudełku podano zakres od dwóch do sześciu graczy, podczas gdy oznaczenia na kartach wskazują od trzech do dziesięciu. Opisane zasady również nie wyjaśniają, jak przeprowadzić partię we dwoje. Osoba kupująca grę z myślą o dwóch uczestnikach może więc zostać wprowadzona w błąd. Angielska instrukcja ma z kolei problem ze składem: w miejscach ligatur pozostawiono puste przestrzenie. Warstwa redakcyjna wymaga dokładniejszego sprawdzenia.
Poza tymi zastrzeżeniami zasady okazały się jasne. Pomaga możliwość położenia instrukcji stroną z opisem akcji ku górze, tak aby wszyscy mieli pod ręką objaśnienia symboli. Warto też przestrzegać sposobu częściowego zakrywania kart podczas wykonywania ruchów. Początkowo próbowaliśmy to uprościć, lecz szybko wróciliśmy do rozwiązania z instrukcji, ponieważ zaczęły nam się mylić akcje.

Rozegraliśmy kilka partii w trzy osoby. Były szybkie i mieściły się wyraźnie poniżej trzydziestu minut. W takim składzie każdy dzieli kandydata z każdym z pozostałych graczy, więc wzajemne zależności są bliskie i łatwe do zauważenia. Widzimy jednak potencjał do zabawy w większym gronie: rozbudowany układ sąsiedztwa powinien dawać więcej przestrzeni do zmieniających się porozumień, a przewidywanie kolejności ruchów stawać się trudniejsze. To oczekiwanie wynikające z konstrukcji gry — większego składu jeszcze nie sprawdziliśmy.
Same finały były interesujące, ponieważ dopiero wtedy odkrywaliśmy wszystkie tajemnice i poznawaliśmy ostateczny wynik intryg. Najwięcej śmiechu wywoływały sytuacje, w których tron obejmowała postać ze środka stołu. Po całej serii działań i wzajemnego przeszkadzania okazywało się, że korona wymknęła się wszystkim.

Podsumowanie
Najmocniejszą stroną „Knives Out” jest połączenie współdzielonych kandydatów, niepewnych sojuszy i nietypowego sposobu wybierania akcji. Krótkie partie dają przestrzeń do podglądania, przeszkadzania i zmieniania układu sił. Gra powinna zainteresować przede wszystkim osoby lubiące bezpośrednią interakcję i sytuacje, w których porozumienie z sąsiadem może za chwilę przestać obowiązywać.
Nasze rozgrywki w trzy osoby pokazały ciekawy pomysł na lekką grę o dworskich intrygach. Chętnie sprawdzilibyśmy go w większym gronie, gdzie widzimy potencjał na udaną imprezową zabawę. Zastrzeżenia budzi natomiast opracowanie wydania: sprzeczne informacje o liczbie graczy oraz pominięta zasada przygotowania zasługują na poprawienie, zwłaszcza że mogą utrudnić właściwe poznanie gry.
Dziękujemy wydawnictwu Magic Box za przekazanie egzemplarza gry do recenzji.


