Znamy tę piosenkę, potrafimy zanucić melodię, ale czy na pewno pamiętamy jej tekst? „Bet The Music” od Trefla sprawdza muzyczną pamięć i umiejętność oceny własnych szans. W grze autorstwa Krystiana Muni, opartej na koncepcji Przemysława Błażejaka, obstawiamy powodzenie zadań związanych ze śpiewaniem, nuceniem i podawaniem tytułów. Im wyższa stawka, tym więcej możemy zdobyć, ale też więcej oddajemy rywalom czasu na wykorzystanie naszej odpowiedzi.
Rozgrywka
Gramy w dwóch, trzech lub czterech drużynach. Gra przeznaczona jest dla 2–16 osób w wieku od 16 lat, a jej orientacyjny czas wynosi 20 minut. Każda drużyna otrzymuje pięć żetonów do obstawiania o wartościach od 1 do 5. Na środku kładziemy planszę z kategoriami zadań oraz muzycznym przyciskiem, obok talię kart i podium znajdujące się we wkładce pudełka. W mniejszych składach część pól planszy pozostaje zasłonięta.
Odkrywamy kartę z hasłem i uruchamiamy przycisk, który odmierza czas na obstawianie. Drużyny wybierają zadanie i kładą na odpowiednim polu jeden z dostępnych żetonów. Na każdym polu mieści się tylko jeden zakład. Możemy zaśpiewać fragment zawierający co najmniej trzy albo pięć kolejnych słów, podać tytuł piosenki lub zanucić melodię. W zadaniach ze śpiewaniem w wykonywanym fragmencie musi pojawić się hasło, przy podawaniu tytułu szukamy go w tytule, a przy nuceniu wybieramy utwór, który zawiera je w tekście. Choć słowa na kartach są angielskie, wolno korzystać z ich odpowiedników w innych językach oraz form odmienionych.
Zakłady rozstrzygamy od żetonów o najniższej wartości do najwyższej, a przy jednakowych stawkach według kolejności pól na planszy. Przed odpowiedzią ponownie uruchamiamy przycisk. Gdy muzyka ucichnie, trzeba od razu wykonać zadanie. Pozostałe drużyny oceniają, czy się udało. Udany zakład trafia na podium i przyniesie punkty, a nieudany żeton odkładamy na bok do końca rundy. Co istotne, w tej samej turze nie można powtarzać wykorzystanych już piosenek ani tytułów.
Runda kończy się po turze, w której przynajmniej jednej drużynie zabraknie żetonów. Sumujemy wartości udanych zakładów, a zwycięzcy otrzymują złotą płytę winylową. Remis rozstrzyga dogrywka ze śpiewaniem i wyścigiem do przycisku. Następnie odzyskujemy żetony i zaczynamy kolejną rundę. Całą grę wygrywa drużyna, która jako pierwsza zdobędzie dwie płyty.
Wrażenia
„Bet The Music” to lekka gra imprezowa, w której znajomość piosenek łączy się z prostym, ale znaczącym wyborem stawki. Nasze wrażenia opieramy na partiach w trzy osoby, z których każda tworzyła osobną drużynę. Nie udało nam się zebrać większej ekipy, więc nie ocenimy współpracy wewnątrz zespołów ani zabawy w pełnym, kilkunastoosobowym składzie. Już w tym niewielkim gronie było jednak dość okazji do podbierania sobie odpowiedzi i śmiania się z zawodnej pamięci.
Przygotowanie zajmuje kilka minut, a zasady tłumaczy się w chwilę. Po poznaniu zadań i kolejności rozstrzygania zakładów wszystko jest jasne. To pomaga w grze, do której chcemy usiąść przy okazji spotkania, bez długiego wprowadzenia. Czas całej partii zależy natomiast od rozkładu zwycięstw. Jeśli jedna drużyna dobrze obstawia i skutecznie wykonuje zadania, może wygrać już po dwóch rundach. U nas taki szybki finał nie był jednak regułą.
Najciekawszym elementem jest dla nas właśnie obstawianie. Niski żeton oznacza skromniejszy zysk, ale pozwala odpowiadać wcześniej. Wysoki daje szansę na więcej punktów, tylko że do naszej kolejki ktoś może już wykorzystać piosenkę, którą mieliśmy w głowie. Sama pewność, że znamy utwór, nie wystarcza więc do bezpiecznego postawienia piątki. Trzeba jeszcze zastanowić się, jak oczywiste jest nasze skojarzenie i czy mamy odpowiedź zapasową.
Podbieranie utworów rzeczywiście zdarzało się w naszych partiach. Z tego powodu przy wyższych stawkach warto szukać czegoś mniej oczywistego. To prosta zależność, ale sprawia, że zakłady nie są wyłącznie formalnością przed śpiewaniem. Kiedy odpowiadają inni, pilnujemy, żeby nie zapomnieć własnej piosenki, i słuchamy, czy nadal będziemy mogli z niej skorzystać. Cudza odpowiedź może wymusić szybką zmianę planu.
Teoretycznie najłatwiejsze wydawało nam się podawanie tytułów. W praktyce częściej przychodziły do głowy fragmenty tekstów niż konkretne tytuły pasujące do hasła. Znajomość melodii i przekonanie, że dobrze pamiętamy piosenkę, też potrafią być zwodnicze. Najwięcej śmiechu było wtedy, gdy zaczynaliśmy pewni siebie, a po chwili okazywało się, że dalszego ciągu jednak nie znamy.
Początkowo śpiewanie przed innymi było dla nas trochę krępujące. Z czasem stało się jednym z głównych źródeł dobrej zabawy. To zarazem cecha, o której warto pamiętać przy dobieraniu ekipy: atmosfera w dużej mierze zależy od tego, czy uczestnicy chcą podejmować takie próby i potrafią podejść z humorem do własnych pomyłek. Sama gra dostarcza okazji, ale o charakterze spotkania decydują ludzie przy stole.
Angielskie hasła nie zamykają nas w jednym repertuarze. Często rzeczywiście przypominały nam się utwory anglojęzyczne, jednak możliwość przetłumaczenia słowa pozwala sięgać również po polskie piosenki. To ważne ułatwienie dla osób, które słabiej znają angielski. Różnice pokoleniowe nie były dla nas problemem: każdy mógł korzystać z muzyki, którą sam zna. Nie trzeba odgadywać jednego utworu wskazanego przez autorów, tylko znaleźć własny pasujący przykład.
Najwięcej zastrzeżeń mamy do muzycznego przycisku. Jego dźwięk nie należał do przyjemnych, a odmierzone przez niego pięć sekund było dla nas zbyt krótkim czasem. Ostatecznie zastąpiliśmy go minutnikiem i daliśmy sobie więcej czasu. Była to nasza domowa modyfikacja, a nie wariant opisany w instrukcji. Właśnie z takim ułatwieniem graliśmy dalej, dlatego naszą ocenę zabawy trzeba czytać z uwzględnieniem tej zmiany.
Poza przyciskiem do wykonania nie mieliśmy większych zastrzeżeń. Zestaw jest wygodny w użyciu, a 56 dwustronnych kart zapewniało nam wystarczająco dużo haseł. Nie mieliśmy poczucia, że repertuar wyzwań szybko się wyczerpuje. Dodatkowo pojedyncze słowo może prowadzić do wielu różnych piosenek, więc powrót hasła nie musi oznaczać powtórzenia tej samej odpowiedzi.
Podsumowanie
„Bet The Music” daje przyjemne połączenie muzycznych skojarzeń, śpiewania i oceny ryzyka. Najmocniejszym pomysłem jest zależność między wartością zakładu a kolejnością odpowiedzi: większy zysk kusi, ale rywale mogą wcześniej wykorzystać nasz utwór. Zasady poznaje się szybko, a pomyłki w tekstach potrafią dostarczyć równie dużo zabawy jak udane wykonania.
Polecamy ją przede wszystkim osobom szukającym lekkiej gry imprezowej i ekipom, które mają ochotę pośpiewać oraz pośmiać się z własnej pamięci. U nas sprawdziła się już w trzy osoby, choć większych drużyn nie przetestowaliśmy. Największym minusem pozostał przycisk z nieprzyjemnym dźwiękiem i zbyt krótkim dla nas limitem czasu. Po zastąpieniu go minutnikiem bawiliśmy się dobrze, ale to właśnie tę zmianę oraz znaczenie odpowiedniego towarzystwa warto mieć na uwadze.
Dziękujemy wydawnictwu Trefl za przekazanie egzemplarza gry do recenzji.
