Własny warzywniak, kolorowe ziarna i Skrzat Krystek, którego życzenia trzeba spełniać — tak wygląda „Bób w garści” Krystiana Muni, wydany przez Trefl. Pod ogrodniczym tematem kryje się prosta gra logiczna, w której losujemy bób i rozmieszczamy go na niewielkich planszetkach. Musimy przy tym pogodzić własne plany z zawartością garści oraz celami, o które rywalizują wszyscy przy stole.
Rozgrywka
Każdy gracz otrzymuje planszetkę z dziewięcioma miejscami na ziarna. Na środku stołu rozkładamy osiem kart układów w dwóch rzędach, a pod nimi cztery karty życzeń Skrzata. Każdemu życzeniu odpowiadają dwa układy, spośród których możemy wybrać jeden. Wszystkie kolorowe ziarna trafiają do wspólnego worka.
W swojej turze losujemy trzy ziarna i decydujemy, które zasadzić na planszetce. Niechciane możemy zwrócić do worka. Wolno nam też usunąć wcześniej posadzony bób, jeśli potrzebujemy miejsca na coś innego. Staramy się uzyskać kolory wskazane na karcie życzenia, rozmieszczone według jednego z przypisanych do niej układów. Kolejność kolorów w samym układzie nie ma znaczenia, ale jego orientacja już tak — odczytujemy go ze swojej strony stołu.
Po spełnieniu warunku możemy oddać wykorzystane ziarna do worka i zabrać kartę życzenia, zdobywając wskazane na niej punkty. W jednej turze da się zrealizować więcej niż jeden cel, jeśli pozwala na to zawartość planszetki. Nowe życzenia odkrywamy dopiero na koniec tury. Gdy ktoś uzbiera przynajmniej 10 punktów, dogrywamy rundę, aby wszyscy wykonali tyle samo tur, i porównujemy wyniki.
Instrukcja proponuje również kilka wariantów. „Magiczne boby” pozwalają zachowywać po jednym ziarnie z realizowanych życzeń i później wydawać je na specjalne działania, takie jak przesuwanie bobu czy ponowne losowanie. Możemy też skorzystać z drugiej strony kart układów oraz ukrytych celów premiujących określone kolory na zdobytych kartach. Dla najmłodszych przygotowano uproszczenie, w którym rezygnujemy z kart układów i zbieramy odpowiednie kolory w sąsiadującej linii.
Wrażenia
„Bób w garści” to lekka układanka oparta na dopasowywaniu kolorów i wzorów do wspólnych celów. Zasady są proste i intuicyjne — ich wyjaśnienie zajmowało nam około pięciu minut, a sama partia zazwyczaj kwadrans. Dobrze oddaje to charakter gry. Jest trochę planowania, ale niewiele miejsca na długie rozważanie przyszłych ruchów.
Najczęściej wybieraliśmy jedno życzenie, pod które przygotowywaliśmy planszetkę. Nie zawsze jednak wylosowane ziarna pasowały do tego zamiaru. Wtedy warto było spojrzeć na pozostałe karty i spróbować przygotować się do realizacji innego celu. To właśnie takie dostosowywanie planów do aktualnej sytuacji stanowiło główną część naszych decyzji. Uparte czekanie na jeden kolor bywało kłopotliwe, zwłaszcza gdy pozostali gracze również interesowali się upatrzoną kartą.
Losowość dawała się przy tym we znaki. Możemy wiedzieć, czego potrzebujemy i gdzie chcemy to posadzić, ale worek nie zawsze współpracuje. Przygotowanie alternatywnego układu pomaga wykorzystać mniej udany dobór, choć nie daje pełnej kontroli nad przebiegiem partii. Trzeba zaakceptować, że część tur potoczy się inaczej, niż zakładaliśmy.
Z pomocą przychodzą „Magiczne boby”. Możliwość przesunięcia ziarna, wymiany czy ponownego losowania daje dodatkowe sposoby reagowania na sytuację. U nas najczęściej przydawał się właśnie ponowny dobór. Zapewniał jeszcze jedną szansę na potrzebne kolory, ale oczywiście nie gwarantował sukcesu. Dzięki temu wariantowi mamy więcej do zrobienia z niekorzystnym układem, a wybór zachowywanego ziarna również nabiera znaczenia.
Sprawdziliśmy wszystkie dostępne warianty i najbardziej odpowiadała nam rozgrywka wzbogacona o dodatkowe możliwości. Podstawowa wersja jest bardzo prosta, natomiast moce, inne układy i ukryte cele dobrze ją urozmaicają. Gra nadal pozostaje lekka, ale oferuje więcej powodów, by zastanowić się nad wyborem życzenia czy sposobem wykorzystania posiadanego bobu.
Graliśmy w dwie i trzy osoby, również z trzynastolatkiem. Zasady nie zmieniają się wraz z liczbą uczestników, dlatego te same cztery życzenia przy większym składzie stają się przedmiotem bardziej odczuwalnej konkurencji. We dwoje było spokojniej, mniej wymagająco i z mniejszą ilością interakcji. W trzy osoby rywalizacja się zagęszczała, a możliwość planowania malała. Warto więc uwzględnić, czy wolimy swobodniej układać własną grządkę, czy częściej reagować na zmiany wspólnych celów.
Kolejne partie różnią się przede wszystkim tym, co wyciągniemy z worka i jakie życzenia pojawią się na stole. To wystarcza, żeby nie wykonywać za każdym razem tych samych ruchów, choć nie zmienia podstawowego charakteru zabawy. Nadal dopasowujemy się do dostępnych kolorów i szukamy okazji do punktowania. Przy piętnastominutowej rozgrywce taka formuła sprawdzała się u nas dobrze i chętnie wracaliśmy do niej, gdy mieliśmy ochotę na coś szybkiego.
Wykonanie jest przyjemne, a najbardziej spodobały nam się same kolorowe ziarna bobu. To zdecydowanie najbardziej udany element zestawu. Ilustracje wzbudziły mniej entuzjazmu — ich stylistyka miejscami kojarzyła nam się z obrazami generowanymi przez AI. To kwestia naszego odbioru oprawy, nie informacja o sposobie jej powstania.
Prostota zasad i krótki czas rozgrywki przemawiają za rodzinnym charakterem gry. Wydaje się przystępna również dla ośmiolatków, choć dolnej granicy wieku nie sprawdzaliśmy — najmłodszy uczestnik naszych partii miał trzynaście lat. Dodatkowym ułatwieniem jest możliwość rozpoczęcia od wariantu dla najmłodszych i dopiero późniejszego wprowadzania kolejnych zasad.
Podsumowanie
„Bób w garści” dobrze sprawdza się jako szybka gra do kawy albo na wolny kwadrans. Ma przystępne zasady, przyjemne kolorowe ziarna i kilka wariantów, które pozwalają urozmaicić prostą układankę. Nam najwięcej frajdy dawała rozgrywka z dodatkowymi możliwościami, zwłaszcza mocami magicznego bobu.
Trzeba jednak polubić reagowanie na losowy dobór i zaakceptować ograniczone możliwości planowania. To propozycja dla rodzin i osób szukających lekkiej zabawy z dopasowywaniem układów. We dwoje jest spokojniej, w trzy osoby mocniej odczuwamy konkurencję o życzenia. W obu sprawdzonych składach chętnie sięgaliśmy po nią wtedy, gdy mieliśmy ochotę na krótką partię bez długiego tłumaczenia.
Dziękujemy wydawnictwu Trefl za przekazanie egzemplarza gry do recenzji.
